2015 წელს, Founders Fund-ის ღონისძიებაზე, პიტერ თილმა კომპიუტერული ტექნოლოგიების პიონერი ალან კეი ვერ იცნო. ეს ეპიზოდი სიმბოლურია: ის ასახავს უფსკრულს სილიკონის ველის წარსულსა და დღევანდელობას შორის. მაშინ, როცა შერონ ვეინბერგერი თავის წიგნში Valley of Death ამტკიცებს, რომ სილიკონის ველი ყოველთვის იყო ორიენტირებული მხოლოდ მოგებაზე და სამხედრო კონტრაქტებზე, ისტორიული ფაქტები სხვა სურათს გვიხატავს.
სილიკონის ველის ოქროს ხანა, 1970-იანი წლებიდან მოყოლებული, განპირობებული იყო არა მხოლოდ საბაზრო მოთხოვნით, არამედ კონტრკულტურული იდეალიზმით. ჯონ მაკარტის, დუგლას ენგელბარტისა და ალან კეის ლაბორატორიები ჰიპების თავშესაფრად იქცა, სადაც ინჟინრები ვიეტნამის ომისგან თავის არიდებას და სამყაროს შეცვლას ცდილობდნენ. სწორედ ამ გარემომ შექმნა პერსონალური კომპიუტერების ინდუსტრია, რომელიც თავდაპირველად უარყოფდა სამხედრო-ინდუსტრიულ კომპლექსს.
დღევანდელი ე.წ. „War Bros“-ის ფენომენი, რომლებიც სამხედრო ტექნოლოგიების განვითარებით არიან გატაცებულნი, არ წარმოადგენს სილიკონის ველის ბუნებრივ ევოლუციას. ეს არის მცირე ჯგუფის მიერ ველის ღირებულებების მიტაცება. ისტორიკოს მარგარეტ ომარას თქმით, სიმდიდრისა და ძალაუფლების კონცენტრაციამ დაამახინჯა ინდუსტრიის აღქმა. რეალურად, ათწლეულების განმავლობაში სილიკონის ველი შეგნებულად ერიდებოდა სამხედრო სექტორს, მიუხედავად პენტაგონის დიდი ბიუჯეტისა.
სამწუხაროა, რომ დღევანდელი ლიდერები, როგორიცაა პიტერ თილი, უგულებელყოფენ იმ იდეალისტურ ფუნდამენტს, რომელზეც მათივე კეთილდღეობა დგას. სილიკონის ველის ისტორია არ არის მხოლოდ ფულის კეთების ამბავი; ეს არის ტექნოლოგიური ოცნებების რეალიზების ისტორია, რომლის დავიწყებაც ინდუსტრიას მორალურ ორიენტირს უკარგავს.
წყარო: wired.com
