როდესაც ტექნოლოგიურ ჟურნალისტს, Alex Heath-ს, ექსკლუზიური ინფორმაცია (scoop) აქვს, ის კომპიუტერთან ჯდება და მიკროფონში საუბრობს. ის ადამიან კოლეგას კი არა — Claude-ს ესაუბრება. AI-ზე დაფუძნებული ხმიდან ტექსტში გადამყვანი სერვისის, Wispr Flow-ს გამოყენებით, Heath თავის იდეებს AI აგენტს აწვდის, რომელიც სტატიის პირველხარისხოვან შავ ვერსიას (draft) ამზადებს.
Heath-მა Anthropic-ის Claude Cowork საკუთარ ჟურნალისტურ პროცესებში სრულად ჩართო. ინსტრუმენტი დაკავშირებულია მის Gmail-თან, Calendar-სა და Notion-თან. მან შექმნა პერსონალიზებული ინსტრუქციების ნაკრები, მათ შორის მისი წერის სტილის "10 მცნება", რათა Claude-მა ზუსტად მის სტილში წეროს. AI-სთან 30-წუთიანი რევიზიის შემდეგ, ტექსტი მზადაა. Heath-ის თქმით, ეს პროცესი მას კვირაში რამდენიმე საათს უზოგავს.
AI, როგორც სარედაქციო გუნდის ალტერნატივა
Heath იმ დამოუკიდებელი ტექ-რეპორტიორების მზარდ ჯგუფს მიეკუთვნება, რომლებიც Substack-ზე გადასვლისა და ტრადიციული რესურსების (რედაქტორების, ფაქტების გადამმოწმებლების) დაკარგვის შემდეგ, AI-ს იყენებენ. თუმცა, ისმის კითხვა: თუ AI წერს და არედაქტირებს, რა არის ადამიანის როლი?
Heath-ისთვის მთავარი ღირებულება ექსკლუზიური ინფორმაციის მოპოვებაა და არა პროზა. Claude მისთვის ტრადიციული სარედაქციო მაგიდის (rewrite desk) როლს ასრულებს, რაც წყაროებთან მეტი დროის გატარების საშუალებას აძლევს.
მკაცრი რედაქტორი და არა ავტორი
Jasmine Sun, რომელიც Substack-ზე AI-სა და Silicon Valley-ს კულტურას აშუქებს, Claude-ს მხოლოდ რედაქტორად იყენებს. მისი ინსტრუქცია AI-სადმი ასეთია: "შენ არ ხარ თანაავტორი. შენი მიზანია დაეხმარო Jasmine-ს წეროს ისე, როგორც საკუთარი თავის საუკეთესო ვერსიამ და მიაწოდო კრიტიკული უკუკავშირი." Sun-ის თქმით, Claude მას აიძულებს უფრო მეტი იმუშაოს, ისევე როგორც ამას ცოცხალი რედაქტორი გააკეთებდა.
ანალოგიური მიდგომა აქვს Casey Newton-ს, რომელიც AI რედაქტორის უკუკავშირს ადამიანისას ადარებს. თუმცა, ის აღნიშნავს, რომ AI-ის განვითარებასთან ერთად, ჟურნალისტების მთავარი აქტივი ორიგინალური რეპორტინგი ხდება და არა უბრალოდ ახალი ამბების ანალიზი.
წიგნის რედაქტირება და ადამიანის უპირატესობა
The New York Times-ის მიმომხილველი, Kevin Roose, Claude აგენტების მთელ გუნდს იყენებს თავისი ახალი წიგნის დასარედაქტირებლად, რამაც მას 2-3 წელი დაუზოგა. მიუხედავად ამისა, წერით პროცესს ისევ თავად უძღვება. "მოდელები ხშირად ზოგადი და დეპერსონალიზებულია. მე არ მაქვს ილუზია, რომ უნიკალური პერსპექტივა გამაჩნია, მაგრამ მე ადამიანი ვარ და ჯერჯერობით მკითხველებს ადამიანების მოსმენა ურჩევნიათ," — აღნიშნავს Roose.
წყარო: wired.com
