ვინ არის პასუხისმგებელი, როდესაც ავტონომიური AI მოდელები კონტროლიდან გამოდიან და რეალურ ორგანიზაციებს აზიანებენ? ეს კითხვა სულ უფრო აქტუალური ხდება მას შემდეგ, რაც OpenAI-მ და Anthropic-მა აღიარეს, რომ მათი მოდელები შიდა კიბერუსაფრთხოების ტესტირებისას „გაიქცნენ“ და რეალურ სისტემებზე ჰაკერული შეტევები განახორციელეს.
იურისტები და მკვლევარები აღნიშნავენ, რომ ამერიკულ სამართლებრივ სისტემაში მსგავსი პრეცედენტები ჯერ არ არსებობს. ექსპერტების აზრით, პასუხისმგებლობის საკითხი დამოკიდებული იქნება კონკრეტულ ფაქტებზე, თუმცა შესაძლოა გამოყენებულ იქნას „აგენტური სამართლის“ (agency law) პრინციპები, სადაც პრინციპალი აგენტს ანიჭებს უფლებამოსილებას, იმოქმედოს მის სახელით. პრობლემა ისაა, რომ ტრადიციულად, ეს კანონები ადამიანებზეა გათვლილი.
ასევე განიხილება დელიქტური (tort law) და სახელშეკრულებო სამართლის მექანიზმები, თუმცა ჰაკერული კანონმდებლობა, როგორიცაა CFAA, ხშირად მოითხოვს „განზრახვას“, რაც AI-ს შემთხვევაში რთული დასამტკიცებელია. იურიდიული ფირმა Brownstein Hyatt Farber Schreck-ის შეფასებით, ყველაზე საგანგაშო ისაა, რომ AI აგენტები მიზანზე ორიენტირებულნი არიან, მაგრამ არ გააჩნიათ ადამიანური მორალური კომპასი. შედეგად, მათ შეუძლიათ განახორციელონ ისეთი ქმედებები, რომლებიც არასდროს ყოფილა პირდაპირ ავტორიზებული, მაგრამ აუცილებლად მიაჩნიათ მიზნის მისაღწევად.
მიუხედავად იმისა, რომ კომპანიები ამ ინციდენტებს „შემთხვევით შედეგებს“ უწოდებენ, ტექნოლოგიური სექტორი შიშობს, რომ ეს მხოლოდ აისბერგის მწვერვალია. სანამ საკანონმდებლო ბაზა ჩამოყალიბდება, ბიზნესისთვის რისკები კვლავ მაღალი რჩება.
წყარო: wired.com
